Opvallend!
De vlier kent twee hele bijzondere markeringen in het jaarverloop: de bloesem in de zomer en de bes in de herfst. De gewone vlier (Sambucus nigra) is een heester, behorende tot de kamperfoelie-achtigen, die 3 tot 7 meter hoog wordt. Hij houdt van voedselrijke grond maar groeit uiteindelijk overal. De bladeren zijn samengesteld, veervormig en bestaan uit vijf tot elf lancetvormige deelblaadjes. De bloesems zijn prachtige roomwitte schermen van tien tot soms wel dertig centimeter in doorsnee; elk scherm heeft vijf hoofdassen, die weer opgedeeld zijn in vijf zijtakjes. De bloemetjes zelf zijn stervormig, vijftallig en bijzonder geurig; ze bevatten echter geen honing. De bessen ( zwart-violet van buiten en diep rood sap van binnen) hangen in het najaar in trossen naar de aarde. De schors is grijs, kurkachtig en gescheurd.
Heel bijzonder om te zien dat de vlier ons twee krachtbronnen schenkt uit verschillende jaargetijden: de vlierbloesem en de vlierbessen. In het voorjaar tooit ze zich van groen naar vriendelijk wit en zacht, met naar boven gerichte bloesemschermen: in het najaar is ze met haar naar de aarde hangende en gerichte bessentrossen
( zwart-rood) meer streng, droog en hard in haar stengels.
Rondom de vlier zijn zoveel oude verhalen en magische gebruiken verbonden dat er geen twijfel mogelijk is: de vlier is al van oudsher een gebruiksstruik, “de medicijnkist van het volk”. En werkelijk alles van de vlier kun je gebruiken: het hout, het merg van de jonge uitlopers, de schors, de bloesem, het blad, de bessen en de wortel.
Het medische gebruik is al vroeg gedocumenteerd door Hippocrates, je weet wel de man waar artsen vandaag de dag de eed bij afleggen. Later worden boeken vol geschreven over recepten en remedies van de vlier.

Kracht van de vlier
* De vlierbloesem heeft een sterk diuretische en zweetdrijvende werking én zorgt voor betere doorbloeding van de haarvaten. Bovendien kan het goed de hoest losser maken. 
* De werking van de vlierbloesem en de vlierbes als antiviraal middel berust op de aanwezigheid van antigriepproteïnes. Antigriepeiwitten gaan een verbinding aan met het aanvallende virus, waardoor ze voorkomen dat het virus de cellen kan binnendringen.
* Daarnaast wordt het immuunsysteem gestimuleerd. In een Israëlisch onderzoek uit 1992 is de actieve stof, die verantwoordelijk is voor de virusaanvallende en immuunstimulerende werking, uit vlierbessen geïsoleerd en Antivirin® genoemd. De werking van de vlier als antigriepmiddel is daarmee bewezen.

Zoals gezegd, de vlier werd ervaren als een vol medicijnkistje met helende ( heilende) eigenschappen en daarom werd ze heilig geëerd. Men nam er de hoed voor af. Een vlier werd vroeger bij elke woning geplant zodat Vrouw Holle ( Vrouw Ellhorn of Hyldemoer) hier in kon wonen en zorg dragen voor het gezin en de boze geesten van huis en dieren in de vorm van ziektes weg nam. Vrouw Holle ( vlier in het duits is holl-under)  is dezelfde als de Germaanse godin Hel, de koningin van de onderwereld, die ook een taak had in het begeleiden van de geesten van overledenen naar het schaduwland.Ook voor de Kelten had de Vlier een betekenis als verbinding met de onderwereld, en nog lang werd door doodgravers een takje vlierbloesem op hun hoed gestoken als ze ergens een overledene gingen ophalen. De vlier kun je zien als een brug tussen twee werelden; zij heeft versterkende krachten voor beide.